فوتبالی که پول در نمی آورد؛ فوتبالی که پول خرج می کند

لیگ حرفه ای - فوتبالی که پول در نمی آورد؛ فوتبالی که پول خرج می کند

سال ۱۳۸۰ بود که لیگ حرفه ای فوتبال ایران تاسیس شد. لیگی تشکیل شده از ۱۴ تیم که قرار بود فوتبال ایران را اتفاقات عجیب و غریب و غیر حرفه ای پیش از آن رهایی بخشد. حالا ۱۶ سال از آن ماجرا گذشته و لیگ ایران نه تنها حرفه ای نشده بلکه به یکی از عجیب ترین لیگ های دسته برتر فوتبال جهان تبدیل شده.

فکر نمی کنم در بین علاقه مندان به فوتبال ایران کسی باشد که صحبت های اخیر علی کریمی، اسطوره فوتبال ملی و پرسپولیس را در مورد عدم شفافیت فدراسیون فوتبال نشنیده باشد. صحبت ها و پرسش هایی که توسط دیگر اسطوره های فوتبال ایران تایید شد و هنوز با گذشت چند روز از مطرح شدن آن، پاسخی قانع کننده را از فدراسیون فوتبال شاهد نیستیم. البته شاید هرجای دیگر جهان بود، فدراسیون مستقل آن کشور قاطعانه یک “به تو چه” آبدار به سمت مخالفان پرتاب می کرد. اتفاقی که در ایران ممکن نیست چون فوتبال و فدراسیون ایران با پول بیت المال اداره می شود. فوتبالی که حتی بلد نیست ادای فوتبال حرفه ای را در بیاورد اکنون به مرحله “خود گول زنی” رسیده است.

سه نماینده بدهکار ایران مجوز فوتبال حرفه ای را از فدراسیون فوتبال ایران دریافت کرده اند و سیرکی به نام نفت تهران تنها تیمی بود که این مجوز را دریافت نکرد. سه نماینده ای که اگر بدهکاری هایشان را کنار هم بگذاریم می توانیم تمامی فدراسیون های ورزشی غیر فوتبالی را برای یک سال اداره کنیم. اما فدراسیون فوتبال ایران که فکر می کند شکایات خارجی هم مثل شکایات داخلی سالها طول خواهد کشید با گول زدن خودش مجوز فوتبال حرفه ای ۳ باشگاهی را تایید کرد که یکی از آنها تنها ۳ میلیارد تومان به بزرگترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران بدهکار است. روابط بین المللی علی دایی آنقدر زیاد است که تنها با یک اشاره می تواند فدراسیون فوتبال ایران و مجوز های ساختگی اش را یک شبه باطل کند. هرچند شهریار بارها و بارها اثبات کرده که طبعی بلند دارد اما مگر صبر آدم ها چقدر است و چند مدیر “متخصص” دیگر باید بیاید و برود تا مشکل بدهکاری های تیم پرسپولیس حل و شود.

شاید جالب ترین نکته در مورد لیگ حرفه ایران این موضوع باشد که تمامی تیم ها در واقع یک مالک دارند. موضوعی که در تمام دنیا غیر قانونی به حساب می آید. در آلمان در صورتی که دو تیم یک مالک داشته باشند نمی توانند به صورت همزمان در یک سطح از لیگ آن کشور حضور پیدا کنند. اما در ایران تمامی تیم های دولتی با مدیران دولتی به صورتی با هم رقابت می می کنند و حقوق های میلیاردی به خود و بازیکنان می دهند که انگار تیم هایشان درامد هایی میلیاردی دارد! در صورتی که در ایران تنها چند تیم مانند استقلال، پرسپولیس، سپاهان، فولاد، تراکتور و… توانایی درامدزایی دارند. این موضوع هم با توجه به عدم وجود قانون کپی رایت در ایران بیشتر در حد یک پتانسیل باقی مانده است.

در هیچ جای دنیا فوتبالی مریض مانند فوتبال ایران چنین پرداختی به بازیکنان و مربیان خود ندارد و شاید این یکی از دلایلی باشد که بازیکنان ایرانی ترجیح می دهند در ایران بمانند تا به فوتبال پیشرفته تر و بهتر یونان، ترکیه و دیگر کشور های درجه دو کوچ کنند. شاید بهتر باشد یک حساب سرانگشتی از خرجی که فوتبال روی دست مردم می گذارد بکنیم. بیایید لیگ ایران را ۱۰ تیمی در نظر بگیریم که هر تیم آن ۲۰ بازیکن دارد. حالا هر کدام از این بازیکن ها را در ۲۰۰ میلیون حقوق پایه ضرب می کنیم. حقوقی که بسیار پایین تر از پرداختی تیم ها به فوتبالیست های ایرانی است. عدد به دست آمده ۴۰ میلیارد تومان است. حالا ۴۰ میلیارد تومان را تقسیم بر ۷۰ میلیون ایرانی می کنیم که عدد نزدیک به ۶۰۰ هزار تومان را در اختیار ما خواهد گذشت.

نتیجه حاصل شده نشان می دهد اگر یک بازیکن ایرانی به صورت متوسط ۲۰۰ میلیون تومان از بیت المال را دریافت کند و اگر تمامی هزینه های اضافی تیم ها را نادیده بگیریم، مبلغ پرداختی مردم به این بازیکنان ۶۰۰ هزار تومان خواهد بود. ۶۰۰ هزار تومانی که دولت از جیب من و شما هزینه می کند تا این فوتبال بی تماشاگر زنده بماند. ۶۰۰ هزار تومانی که می توانست خرج بیمه سلامت، ورزش همگانی، آموزش ورزش در مدارس و هزاران هزار درد بی درمان دیگر این مردم شود. ۶۰۰ هزار تومانی که بابت دور ریختنش نه از من پرسشی شده و نه از شما…

[highlight highlightColor=”highlight-lightblue” ]مجله اینترنتی بخوانید[/highlight]

Written by سهیل بالینی

مؤسس و سردبیر مجله اینترنتی بخوانید بیش از ۱۰ سال است که به عنوان دبیر، نویسنده و روزنامه‌نگار در مجلات چاپی و اینترنتی کشور مانند همشهری، چلچراغ، طنز و کاریکاتور و... فعالیت دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *